Wij mogen kiezen

Halen we alle toeters en bellen weg, dan blijft Essentie over: twee dimensies in bewustzijn waaruit de mens(heid) kan kiezen: 

Egobewustzijn
Héé, ervaart het kind. Jij voedt mijn ‘ik’ en straft mijn ‘ik’. Het welzijn van mijn ‘ik’ is afhankelijk van jou. Bovendien ben ik hier en jij bent daar. Want mijn ‘ik’ is een lichaam. Dat lichaam is wel kwetsbaar zeg. Ik ga de rest van mijn leven heel hard mijn best doen om mijn ‘ik’ te laten overleven. En, zoals ik geleerd heb, ben jij daarvan de reflectie. Dus moet jij doen wat ik wil.

Bronbewustzijn
Héé, ervaart de mens. Jij hoeft mijn ‘ik’ helemaal niet te voeden en jij kunt mijn ‘ik’ niet straffen. Het welzijn van mijn ‘ik’ is gegarandeerd. Mijn ‘ik’ is namelijk identiek aan jouw ‘ik’. Want wij zijn geen lichaam, maar hebben een lichaam. Zeker, dat lichaam is kwetsbaar, maar mijn ‘ik’ is onkwetsbaar. Mijn ‘ik’ leeft en zal leven. Wat mijn pad kruist, zijn lessen. De rest van mijn leven blijf ik leerling.

Het is zo eenvoudig. Er is buiten helemaal geen wereld. 'Buiten' bestaat uit energie die in een veelheid aan frequenties op ons afkomt. En wij? Wij zijn 'slechts' zintuig. Een zintuig met ontvangst. Wij ruiken, proeven, zien, horen en voelen die energie. Pas in ons brein gebeurt het wonder: dáár, in ons brein, vormen zich de betekenissen, verbanden en gevoelens. Dáár ook valt het oordeel: goed of kwaad.
De twee dimensies in bewustzijn zijn gekoppeld aan geloof. Het Egobewustzijn fundeert op het geloof in dualiteit als doel. Er is 'ik' en er is 'jij' en ieder van ons probeert te overleven. Het Bronbewustzijn fundeert op het geloof in eenheid als doel. Wij zijn identiek bewustzijn en onze lichamen vormen het instrument om onze eenheid te ervaren.

De wereld ís intussen

En de wereld? Die is gewoon aanwezig. De rotsen, de klei, de bomen, dieren en vissen. Dat alles trekt zich niks aan van onze keuze in waarneming. Sterker nog: dat alles biedt ons de kans om een echte vrije keus te maken. Als we strijden, zien we de wereld als arena. Als we verzoenen, blijkt de wereld een tuin. De wereld schikt zich naar onze waarneming, terwijl ze ons intussen voorziet. Volmaakt en onvoorwaardelijk. Wat een liefde!